sitôt après pluie

hell inside

Wisia, Franek, Róża i TV

mają Oni jeszcze magiczną podłogę, ale musiałam już uciekać

i mozaika musi poczekać na lepszy dzień.

A róże Cioci Wisi pachną jak żadne inne na całym świecie!

Ma-Ma!

Zet i Dwa Zera

Przeskoczyłam furtkę i nogi poniosły mnie same daleko od warzywnego ogrodu mojej matki. Zimą tam nic nie rośnie, tylko straszy pustymi tyczkami, których latem czepia się fasola. Uciekałam przełykając łzy i ścierając z policzka ślad po jej niezdarnym pocałunku. Na ramionach czułam resztki jej dotyku. Biegłam i biegłam i czekałam na zmęczenie tą bezustanną ucieczką. Ale nie przyszło. Poczułam tylko złość, że ciągle jestem za blisko...
Kiedy zadzwoniła mijałam porośnięte pożółkłą trzciną jezioro. Na jeziorze drewniany pomost, przy pomoście łódeczka. Mogłoby być pięknie, gdyby świeciło słońce. Ale nie świeciło, tylko mżyło. Psia pogoda, biednemu wiatr w oczy... myślę, że za mało wymyślono przysłów o tym jak to źle nieszczęsnemu i wiecznie pod górkę w kłopocie ...
Zacisnęłam pięści i starałam się nie słuchać flamingów z różowymi dziobami, które spacerowały tuż obok pawi i z zazdrością patrzyły na ich ogony. A ona dzwoniła i dzwoniła.. i to chyba przez ten przeklęty telefon czułam się, tak jakby ciągle była za blisko. Wrzuciłam telefon do jeziora.
Dlatego nie odbieram. Dlatego nikt nie dzwoni. Dlatego w uszach mam tylko świdrującą ciszę zamiast lśniących kolczyków. Dlatego nigdzie nie przyjdę ani jutro, ani pojutrze. Może przyjdę za tydzień, ale nie obiecuję. Nie lubię obiecywać. Bo obietnice to słowa, lepkie jak źle wyrobione ciasto drożdżowe. Miałam smażyć racuchy, ale drożdże rozrosły mi się w torbie z zakupami. Między jajkami i mlekiem. Między makaronem, a resztką miłości. Nie nadawały się już do niczego.
Niech ktoś zabierze zazdrosne flamingi. Drażnią mnie ich różowe dzioby. Uciekłam. Telefon parzy w kieszeni, bo woda w jeziorze była gorąca. Wykąpałam się i idę z mokrymi włosami. W stronę księżyca. Ktoś obiecał mi, że poprowadzi mnie w stronę słońca, ale zabrakło mu drożdży i teraz prosi "wybacz najdroższa". Wybaczam i idę, z mokrymi włosami w jedynym kierunku jaki mi pozostał.

Chłopczyk

... czasem myślę, że On jednak nic nie rozumie.

w ciszy...

... widzę więcej światła

KoperNic

sam się sieje

pojąć, objąć... zapomnieć próbuję

Zanim to zrobiła pewnie tańczyła między nami

może dotknęła przelotem mojej sukienki

może nawet ... ręki

Kiedy poprosiła Go do tańca i przytuliła się całą sobą do Jego piersi

pewnie przez chwillę z zachwytem patrzył w jej oczy

i zastanawiał się czy na prawdę jest piękna

...

potem już nic nie widział

stracił oddech i upadł na podłogę

a my staliśmy wpatrzeni w Niego i wsłuchani w tą potworną ciszę

nikt nie podzedł,

nie pochylił się

nie przcisnął swoich warg do Jego

jakby bojąc się, że

śmierć jest zaraźliwa

...

ja też

tylko stałam i patrzyłam

ja tylko "też"

...

teraz szukam życia -

w trawie, kawie i bezdomnym psie

ale ciągle widzę tylko Jego:

jak tańczy, jak uśmiecha się

jak trzyma Ją za rękę

i już nie wiem

nic nie wiem
i nic nie rozumiem

i ciągle nie umiem tego pojąć

i wcale nie chcę

...

pierdolę

po prostu

boję się

M.

Założę Się...

... a Ktoś się zapomni... :)

Dodatkowa przestrzeń

"ciemność wyolbrzymia kłamstwa, lęki i zło (...) prawda jest taka, że są one bardziej cieniami niż rzeczywistością, więc w mroku wydają się większe. Kiedy do miejsc, gdzie w Tobie żyją dociera światło, zaczynasz widzieć je takimi, jakie są."

W.P. Young

To ostatnia sobota

może Poznań, albo Gdańsk,
a jeszcze lepiej Montreal

byleby nie Warszawa

walczę z kłódkami

ale to nie ma sensu

po prostu trzeba

uciekać

"The Bitch Is Sleeping"